منشا تجهیزات حفاظتی را می توان به دوران باستان جستجو کرد. در طول شیوع طاعون در آتن، یونان باستان در سال 430 قبل از میلاد، بقراط عملا هیچ حفاظتی نداشت. در قرن سیزدهم، خادمان دربار در سلسله یوان از "پارچه ابریشمی پوشاننده دهان و بینی" به عنوان اولین "نقاب" در چین استفاده کردند. در طول مرگ سیاه در قرن چهاردهم، پزشکان عموما از پنبه یا کتان برای پوشاندن دهان و بینی خود استفاده می کردند. در قرن شانزدهم، برای مبارزه با مرگ سیاه، چارلز دلوم ماسکی شبیه منقار پرنده را اختراع کرد که تمام صورت را می پوشاند، همراه با یک لباس محافظ یک تکه همسان.
تجهیزات حفاظتی مدرن به طور سیستماتیک شروع به توسعه کردند. در سال 1876، جراحی آسپتیک نیازی به استفاده از ماسک نداشت. در سال 1895، لدریک آسیب شناس آلمانی کشف کرد که بزاق پرسنل پزشکی باعث عفونت زخم می شود و استفاده از ماسک های ساخته شده از گاز را توصیه کرد. در طول شیوع طاعون ذات الریه در شمال شرقی چین در سال 1910، وو لین ته یک ماسک ساده به سبک وو اختراع کرد. همه گیری آنفولانزای اسپانیایی در سال 1918 ماسک ها را به طور گسترده در دسترس عموم قرار داد. در سال 1886، استریلیزاسیون با بخار به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت و کورت شیملبوش لولههای استریلکننده پانسمان، کلاههای سفید استریل، ماسکها و دستکشهای لاستیکی بسیار نازک را طراحی کرد که منجر به پذیرش کتهای سفید توسط پرسنل پزشکی شد. در سال 1931، ایالات متحده یک ماده محافظ ضد آب با ترکیبات فلوئوروکربن و بنزن تولید کرد.

